Ozoni u përdor në Luftën e Parë Botërore për vetitë antibakteriale dhe anti-inflamatore

Veprimet fisnike dhe një gamë e gjerë pronash janë parakushti për eksplorimin dhe zhvillimin e fushës në të cilën ozonit mund të veprojë dhe të ndihmojë çdo person.

Që gjatë Luftës së Parë Botërore (1914–1918), mjekët që njihnin vetitë antibakteriale të ozonit e përdorën në plagët e infektuara. Ata zbuluan se O3 e eliminonte infeksionin dhe kishte gjithashtu veti hemodinamike dhe anti-inflamatore. Përdorimi u shtua për të shpëtuar më shumë ushtarë dhe për të ulur numrin e amputimeve. Pas përdorimit nga mjekët ushtarakë deri në vitin 1920, ozoni u përhap në Evropë dhe në disa pjesë të Shteteve të Bashkuara. Në vitet 1930, stomatologu zviceran dr. Fisch e përdori ozonin në ordinancën e tij dhe botoi shumë punime mbi përdorimin e tij në stomatologji.

Në vitin 1940, një mjek gjerman me emrin Hans Wolff shkroi një libër të quajtur "Ozoni Mjekësor i cili përdoret ende sot. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, një mjek me emrin Robert Meyer mësoi se si u përdor ozoni për forcat ushtarake gjermane dhe e përfshiu atë në praktikën e tij për dekada.